Fara í efni

Aukefni

Aukefni eru efni sem aukið er í matvæli til þess að hafa áhrif á geymsluþol, lit, lykt, bragð eða aðra eiginleika matvæla. Í innihaldslýsingum sjáum við að efnin eru ýmist auðkennd með efnaheitum eða E númerum. E númerin eru bæði til að einfalda innihaldslýsingar og eiga að auðvelda fólki að varast tiltekin efni, s.s. ofnæmisvalda. Þegar aukefni eru notuð í vörur þarf einnig að greina frá tilganginum með notkun efnisins. Það er gert með því að setja flokksheiti á undan efnaheitinu eða E númerinu.

Dæmi: Rotvarnarefni: Natríumbensóat, eða rotvarnarefni: E 211.

Einungis er leyfilegt að nota þau aukefni sem Matvælaöryggisstofnun Evrópu (EFSA) hefur metið og viðurkennt að séu ekki skaðleg heilsu fólks

Bókstafurinn E stendur fyrir Evrópu, númerin eru hinsvegar alþjóðleg. Aukefni í matvæli eru heimiluð á evrópskum vettvangi fyrir öll aðildarríki EB og EFTA ríkin þrjú, Ísland, Lichtenstein og Noreg. Það er gert til að einfalda viðskipti milli landa. Notkun aukefna í Evrópu er endurskoðuð hvenær sem rökstuddur grunur kemur upp um óæskileg áhrif þeirra á neytendur.

Aukefni sem leyfilegt er að nota eru sett á sérstakan aukefnalista sem segir til um í hvaða matvörur og í hvaða magni leyfilegt er að nota aukefni. Í aukefnalista við reglugerð EB/1333/2008 sem innleidd er með reglugerð nr. 978/2011 um aukefni er matvælum skipt upp í 18 flokka og þeim síðan í undirflokka. Undir hverjum flokki eru listuð þau aukefni sem heimilt er að nota í þann matvælaflokk og tilgreint í hvaða magni má nota aukefnin og hvaða skilyrði eru fyrir notkuninni. Aukefnalistinn er svokallaður jákvæður listi, svo að þau efni sem ekki eru á listanum eru ekki leyfð í þeim matvælaflokki. Sjá upplýsingar um nýja reglugerð og aukefnalista hér neðar á síðunni. Matvælafyrirtæki bera sjálf ábyrgð á að kynna sér og fara eftir reglum um notkun aukefna.  

Aukefni sem notuð eru í matvæli verða að vera ætluð í matvæli þ.e. „food grade“ og þau verða að uppfylla kröfur sem fram koma í reglugerð nr. 397/2013 um gildistöku reglugerðar EB nr. 231/2012 um nákvæmar skilgreiningar á aukefnum í matvælum. Nánari upplýsingar er að finna í neðangreindum leiðbeiningum og ítarefni.

Ítarefni

Reglugerðir og leiðbeiningar

E númer 

Evrópusambandið

CODEX

Flokkar aukefna

Bindiefni

Bindiefni er flokksheiti sem lengi hefur verið notað sem samheiti fyrir efnasambönd sem hafa ýmis áhrif á stöðugleika matvæla og þá um leið útlit þeirra. Með nýjum reglum um aukefni var flokknum bindiefni skipt upp í marga aukefnaflokka sem skýra betur hver tilgangur með notkun efnanna er. Hins vegar er hætt við að neytendur eigi erfitt með að skilja sum þessara heita þar sem þau eru ýmist ný af nálinni eða tengd tæknilegum þáttum í matvælaframleiðslu. Nú er litið á bindiefni (stabilizer) sem þau efni sem koma í veg fyrir að efnisþættir í vöru eins og smjörlíki skilji sig eða að botnfall myndist í kakómjólk.

Bragðaukandi efni

Bragðaukandi efni hafa ásamt bragðefnum áhrif á bragð og í vissum tilvikum einnig lykt matvæla. Bragðefni teljast ekki til aukefna samkvæmt reglum á EES. Þau hafa því ekki E-númer og koma ekki fram í aukefnalista. Bragðaukandi efni hafa ekki sterkt einkennandi bragð. Þau hafa hins vegar þann eiginleika að geta dregið fram eða aukið bragðeinkenni matvæla. Efni þessi eru því stundum notuð eins og krydd og er þriðja kryddið best þekkta dæmið þar um. Þriðja kryddið er natríumglútamat, einnig þekkt sem MSG eða E 621. Nokkuð er um óþol gegn MSG og er vel þekkt að efnið getur valdið bráðum einkennum þegar það er notað í miklu magni.

MSG

Glútamat er ákveðið form efnis (salt) sem nefnist glútamiksýra. Glútamiksýra er ein svonefndra amínósýra. Amínósýrur eru byggingareiningar próteina, en þar eru þær bundnar saman í langar keðjur. Glútamiksýru er að finna bæði í próteinum af dýra- og jurtaafurðum og er hún um 20% af því próteini sem við leggjum okkur til munns. Í meltingu eru þessar keðjur brotnar niður í einstakar einingar sem líkaminn nýtir sér til vaxtar og viðgangs. Glútamat er auk þess taugaboðefni í heila. Áætlað er að meðalmaður fái daglega úr fæði um 8-12 grömm af glútamiksýru í bundnu formi, um eitt gramm sem frítt glútamat og um 0,3-0,6 grömm sem MSG úr ýmsum tilbúnum matvælum.

Óbundið eða "frítt" glútamat hefur hin eiginlegu bragðaukandi áhrif. Ýmsar tegundir matvæla hafa nokkuð magn af glútamati á fríu formi, þar má nefna tómata, gerjaða osta og vörur framleiddar úr vatnsrofnu próteini svo sem sojasósu og súpukraft. Hefðbundin framleiðsla á MSG í Asíu er með gerjun á þara, en í dag er MSG aðallega framleitt með gerjun á sykurrófum, sykurreyr og maíssykri .

Skaðleg áhrif MSG?

Á undanförnum áratugum, eða allt frá um 1970 hafa verið uppi umræður um hugsanleg skaðleg áhrif MSG. Fólk með astma sem ekki hefur tekist að meðhöndla, hefur kvartað yfir því að hann versni tímabundið eftir neyslu á matvælum sem innihalda MSG. Einnig hefur MSG stundum verið tengt ofnæmislíkum áhrifum sem nefnd hafa verið MSG fjöláhrif (MSG symptom complex), stundum kallað: "Chinese restaurant syndrome". Þau lýsa sér með einu eða fleiri eftirtalinna einkenna:

Brunatilfinningu í aftanverðum hálsi, bringu og handleggjum, tilfinningaleysi í aftanverðum hálsi og handleggjum, kitlandi tilfinningu og hita í andliti, gagnaugum, hálsi og handleggjum, stífni í andliti, brjóstverk, höfuðverk, flökurleika, örum hjartslætti, öndunarerfiðleikum (fólk með astma), syfju og sleni. Þessi einkenni koma fram u.þ.b. klukkustund eftir að eftir að matvæla með MSG hefur verið neytt.

Áhættumat á MSG

MSG er samkvæmt íslenskri og evrópskri matvælalöggjöf flokkað sem aukefni, en það eru efni sem aukið er í matvæli til að hafa áhrif á lit, lykt, bragð eða aðra eiginleika. Um aukefni gildir sérstök löggjöf: Reglugerð um aukefni í matvælum. Samkvæmt þeirri reglugerð má einungis nota MSG og samsvarandi efni í tilteknu magni og í tiltekin matvæli. Aukefni þurfa að fara í gegnum strangt matsferli þar sem skoðuð eru hugsanleg skaðleg áhrif á neytendur þ.á.m. eituráhrif, krabbameinsvaldandi áhrif, áhrif á erfðaefni, áhrif á fóstur o.fl. MSG hefur farið í gegnum ítarlegt matsferli m.a. hjá Alþjóða heilbrigðisstofnunni (WHO) og Matvæla- og landbúnaðarstofnun Sameinuðu þjóðanna (FAO), Matvæla- og lyfjastofnun Bandaríkjanna (FDA) og Vísindanefnd Evrópusambandsins um matvæli (SCF). MSG er ásamt nokkrum af hinum nýju gervisætuefnum trúlega eitt mest rannsakaða aukefni á markaði í dag. Hér að neðan verður gerð grein fyrir áliti þessara stofnanna.

Matvæla- og lyfjastofnun Bandaríkjanna (FDA)

MSG var árið 1959 flokkað, ásamt ýmsum öðrum algengum efnum, sem skaðlaust eða: "generally recognized as safe (GRAS)". Frá 1970 hefur FDA, m.a. vegna umræðna sem áður er getið, styrkt umfangsmiklar rannsóknir á öryggi MSG og skyldra efna. Rannsóknastofnanir hafa, að beiðni FDA, fimm sinnum skilað áliti um öryggi MSG á árunum 1980 - 1995(3). Á grundvelli þessara rannsókna hefur ekki þótt ástæða til að vara við neyslu MSG. Árið 1986 ályktaði ráðgjafanefnd FDA um fæðutengt ofnæmi, að almenningi stafaði engin hætta af MSG, en að skammvinn áhrif gætu komið fram hjá vissum hópum. Umfangsmesta úttekt á áhrifum MSG var skýrsla gerð fyrir FDA árið 1995(5). Samkvæmt skýrslunni eru tveir hópar fólks næmir fyrir áhrifum MSG. Í fyrsta lagi eru þeir sem geta sýnt óþol fyrir MSG í umtalsverðu magni. Hins vegar er fólk með slæman astma. Auk MSG fjöláhrifa getur astmi versnað tímabundið hjá þessum hópi. Um 0,5-2,5 g af MSG þarf til að framkalla þessi áhrif. Heildarniðurstaða skýrslunnar var að MSG væri skaðlaust í venjulegu magni. Í kjölfar niðurstöðu skýrslunnar um áhrif á astmasjúklinga óskaði FDA eftir frekari rannsóknum. Árin 1998 og 1999 voru framkvæmdar tvær rannsóknir þar sem sérstaklega voru könnuð áhrif MSG á astma(1). Í þessum rannsóknum voru notuð 2,5-5 g af MSG. Hvorug þessara rannsókna benti til að MSG hefði áhrif á astma.

Vísindanefnd Evrópusambandsins um matvæli (SCF).

Vísindanefnd EB um matvæli (European Unions Scientific Committee for Food(SCF)), gaf árið 1991 út álit á áhrifum MSG(4). Það er álit nefndarinnar, að engar vísindalegar rannsóknir bendi til að MSG sé eitrað, krabbameinsvaldandi, hafi áhrif á erfðaefni eða valdi fósturskaða. Í ljós hefur komið að börn og ungbörn brjóta efnið niður jafn auðveldlega og fullorðnir og hefur ekki verið talin ástæða til að mæla með lægri mörkum af MSG fyrir börn. Ekki hefur verið gefið út hámarksgildi (ADI) fyrir MSG.

Alþjóða heilbrigðisstofnunin (WHO)/ Matvæla- og landbúnaðarstofnun Sameinuðu þjóðanna (FAO)

Alþjóða heilbrigðisstofnunin (WHO) og Matvæla- og landbúnaðarstofnun Sameinuðu þjóðanna (FAO) starfrækja sameiginlegt staðlaráð (CODEX) sem gefur út alþjóðlegar viðmiðunarreglur, staðla og leiðbeiningar um matvælaframleiðslu. Sérfræðinganefnd FAO/WHO um aukefni, sem nefnist JECFA, gefur út óháð álit til ráðsins. JECFA gerði árið 1987 ítarlega úttekt á öryggi MSG og skyldra efna(2). Á grundvelli þeirra gagna sem fyrir lágu (efnafræði, lífefnafræði og eiturefnafræði) var efnið ekki talið skaðlegt í því magni sem það er notað. Í úttektinni var ekki talið nauðsynlegt að gefa út hámarksgildi (ADI) fyrir MSG.

Merkingar á MSG

Aukefni skulu samkvæmt reglugerð um merkingar matvæla merkt með flokksheiti og viðurkenndu heiti og/eða E-númeri(8). Það þýðir að MSG á að merkja sem bragðaukandi efni (flokksheiti) og mónónatríumglútamat (viðurkennt heiti) og/eða E 621(E-númer). Glútamínsýra og afleiður hennar hafa E-númerin E 620-E 625.

Að lokum

Natríum glútamat er skaðlaust efni sé það einungis notað í því magni sem nauðsynlegt er til að ná fram æskilegum eiginleikum í matvælum. Efnið hefur verið rækilega kannað af matvælastofnunum í Evrópu, Bandaríkjunum og hjá Sameinuðu þjóðunum. Ákveðinn hópur fólks telur sig þó verða fyrir óþægindum ef neytt er matvæla sem innihalda MSG og skyld efni. Fyrir þann hóp er sjálfsagt að forðast matvæli sem innihalda efnið. Samkvæmt íslenskri og evrópskri löggjöf er skylt að merkja aukefni með flokksheiti (bragðaukandi efni) nafni og/eða E-númeri. Í innihaldslýsingu bandarískra matvæla er einnig skylt að merkja með monosodium glutamate. Sum matvæli eru merkt: "án MSG". Slík merking getur þó verið blekkjandi fyrir neytandann því ýmis önnur hráefni innihalda frítt glútamat í töluverðu magni, þ.á.m. súpukraftur (súputeningar) og sojasósa sem unnin eru úr prótein. Því ætti að taka slíkri merkingu með fyrirvara.

MSG hefur marga kosti til notkunar í matvæli, það dregur fram og eykur bragð af öðrum efnum og því er unnt að nota minna af öðrum kryddum og salti. Einnig hefur verið bent á að fyrir ákveðna hópa sem hafa skerta matarlyst s.s. aldraða og börn getur efnið aukið bragð og gert matinn lystugri en talið er að lystarleysi aldraðra stafi að mestu leyti af skertu bragðskyni.

Litarefni

E 100 - 199

Litarefnum er bætt í matvæli til að gera þau girnilegri, bæta upp litartap sem verður við vinnslu eða minnka  náttúrulegan breytileika t.d. mun á sumarsmjöri og vetrasmjöri. Einnig eru litarefni notuð til að skreyta og til að gefa vöru ákveðið útlit svo hún skeri sig frá öðrum.

Ýmis litarefni eru upprunnin í náttúrunni, til dæmis E 100 Kúrkúmín, en guli liturinn er dregin út úr rótum túrmeriks og hreinsaður. Önnur eru tilbúin úr efnum sem ekki teljast til matvæla. Meðal þeirra eru azo-litarefnin.

E númer Efni
E 100 Kúrkúmín
E 101 Ríbóflavín
E 102 Tartrasín *  **
E 104 Kínólíngult   **
E 110 Sólsetursgult FCF / appelsínugult S  *  **
E 120 Kókíníl, karmínsýra, karmín
E 122 Asórúbín, karmósín  *  **
E 123 Amarant  *
E 124 Ponseau 4R, kókínílrautt  *  **
E 127 Erýtrósín
E 129 Allúrarautt AC *  **
E 131 Patentblátt V
E 132 Indígótín,indígókarmín
E 133 Skærblátt FCF
E 140 Klórófýll og klórófýllín
E 141 Klórófýll-og klórófýllínkoparflókar
E 142 Grænt S
E 150a Karamellubrúnt
E 150b Basískt, súlfítað karamellubrúnt
E 150c Karamellubrúnt, ammóníað
E 150d Ammóníað, súlfítað karamellubrúnt,
E 151 Gljáandisvart PN  *
E 153 Viðarkolsvart
E 155 Brúnt HT  *
E 160a Karótín
E 160b Annattó, bixín, norbixín
E 160c Paprikukjarni, kapsantín, kapsórúbín
E 160d Lýkópen
E 160e ẞ-apó-8´-karótenal (C30)
E 161b Lútín
E 161g Kantaxantín
E 162 Rauðrófulitur (betanín)
E 163 Antósýanín
E 170 Kalsíumkarbónat
E 171 Títandíoxíð
E 172 Járnoxíð og járnhydroxíð
E 173 Ál
E 174 Silfur
E 175 Gull
E 180 Lítólrúbín BK  *

*  Azo litarefni ** Merkja þarf umbúðir matvæla sem innihalda litarefnið með „heiti eða E númer litarefnis eða litarefna“ getur/geta haft neikvæð áhrif á athafnasemi og eftirtekt barna. 

Reglugerð EB nr. 1333/2008 (innleidd með 978/2011) segir til um hvaða litarefni má nota í hvaða matvæli og í hvaða magni.  Listar yfir það eru birtir í viðaukum við reglugerðina. Sumir telja litarefni óþörf og villandi fyrir neytendur og hafa áhyggjur af öryggi efnanna. Öðrum þykir jógúrtið betra ef það er aðeins bleikara, og vilja hafa drykkinn sinn ögn skærari. Þessi ólíku viðhorf og mikil umræða hafa orðið til þess að verið er að endurskoða öryggi litarefna og notkun þeirra.

Sérfræðihópur Matvælaöryggisstofnunar Evrópu (EFSA) um aukefni (ANS Panel) endurskoðar öryggi litarefna sem leyfð eru til notkunar í matvæli í Evrópusambandinu (ESB) og EFTA ríkjum. Fyrsta álit hópsins var birt í 11.nóvember 2009 og fjallaði um 6 litarefni sem umdeild hafa verið. Evrópusambandið setur reglugerð um hvaða litarefni og önnur aukefni er leyfilegt að nota og takmarkar notkun þeirra eftir því sem  niðurstöður Matvælaöryggisstofnunarinnar segja til um.

Niðurstöður svokallaðrar Southampton rannsóknar varð til þess að settar voru reglur um viðvörunarmerkingu á matvæli sem innihalda eitt eða fleiri af litarefnum sem merkt eru með ** í töflunni hér að ofan. Frekari upplýsingar má finna undir tengli bresku matvælastofnunarinnar.

Súdan litarefni

Súdan I - IV eru litarefni sem notuð eru til að lita leysiefni, olíur, vaxefni, bón, bensín, og skófatnað. Það er ekki leyfilegt að nota litarefnin í matvæli. Súdan litarefnin eru talin vera krabbameinsvaldandi.  Um árabil var algengt að efnin mældust í þurrkuðum, möluðum, sterkum chílepipar frá Indlandi og afurðum úr honum.

  • Sudan I (CAS númer 842-07-9)
  • Sudan II (CAS númer 3118-97-6)
  • Sudan III (CAS númer 85-86-9)
  • Sudan IV / Skarlatsrauður (CAS númer 85-83-6)

Til að stemma stigu við notkun þessara ólöglegu litarefna er nauðsynlegt að allir aðilar vinni saman. Innflytjendur og innlendir framleiðendur verða að vera gagnrýnir á hvaða hráefni og matvæli þeir flytja inn eða framleiða. Sjálfsagt er að óska eftir staðfestingu (s.s. skrifleg yfirlýsingu eða rannsóknavottorð) birgja á því að umræddar vörur innihaldi ekki súdan litarefni eða önnur ólögleg efni. Matvælastofnun og heilbrigðiseftirlit sveitarfélaga gera einnig gera sitt besta til að tryggja íslenskum neytendum örugg matvæli. 

Lyftiefni

Lyftiefni eru efni eða efnablöndur sem gefa frá sér loft og auka þannig rúmmál deigs.
Margir þekkja vöruheiti eins og Natrón og Hjartarsalt, en færri vita að þar er um að ræða efni sem flokkast sem aukefni, þ.e. E 500 (ii) (Natrón) og E 503 (i) (Hjartarsalt)

Rotvarnarefni 

E 200 - 299

Rotvarnarefni eru notuð til að bæta geymsluþol matvæla þar sem aðrar aðferðir eins og kæling duga ekki til. Salt hefur lengi verið notað til að auka geymsluþol og sykur er notaður í sama tilgangi, en þessi efni teljast til hráefna í matvælum og eru notuð í hlutfallslega miklu magni. Hitun og gerilsneyðing eru aðferðir sem notaðar eru til að auka geymsluþol matvæla eins og mjólkurafurða, en þessum aðferðum er hægt að beita á ýmsar aðrar vörutegundir. Aðrar þekktar geymsluaðferðir eru súrsun, reyking og þurrkun matvæla, en þær hafa minna vægi í dag en áður var. Rotvarnarefni þarf ekki að nota í miklu magni og þau hafa flest ekki áhrif á bragð eða útlit matvæla. Notkun þeirra hefur því aukist með meiri fjölbreytni í matvælaframleiðslu og breyttum geymslu- og dreifingaraðferðum. Meðal rotvarnarefna sem geta valdið óþoli eru nokkur sem algengt er að finna í matvælum og má þar nefna bensósýru og bensóöt (E210-219), sorbínsýru og sölt (E 200-203) og brennisteinsdisoxíð og súlfít (E220-228).

E númer Efni
E 200 Sorbínsýra
E 202 Kalíumsorbat
E 203 Kalsíumsorbat
E 210 Bensósýra
E 211 Natríumbensóat
E 212 Kalíumbensóat
E 213 Kalsíumbensóat
E 214 Etýl-p-hýdroxýbensóat
E 215 Natríumetýl-p-hýdroxýbensóat
E 218 Metýl-p-hýdroxýbensóat
E 219 Natríummetýl-p-hýdroxýbensóat
E 220 Brennisteinsdíoxíð
E 221 Natríumsúlfít
E 222 Natríumvetnissúlfít
E 223 Natríummetabísúlfít
E 224 Kalíummetabísúlfít
E 226 Kalsíumsúlfít
E 227 Kalsíumvetnissúlfít
E 228 Kalíumvetnissúlfít
E 234 Nísín
E 235 Natamýsín
E 239 Hexametýlentetramín
E 242 Dimetýldíkarbónat
E 243 Etýlláróýlargínat
E 249 Kalíumnítrít
E 250 Natríumnítrít
E 251 Natríumnítrat
E 252 Kalíumnítrat
E 260 Ediksýra
E 261 Kalíumasetöt
E 262 Natríumasetöt
E 263 Kalsíumasetat
E 270 Mjólkursýra
E 280 Própíónsýra
E 281 Natríumprópíónat
E 282 Kalsíumprópíónat
E 283 Kalíumprópíónat
E 284 Bórsýra
E 285 Natríumtetrabórat (bórax)
E 290 Koltvísýringur
E 296 Eplasýra
E 297 Fúmarsýra

 

Reglugerð EB nr. 1333/2008 (innleidd með 978/2011) segir til um hvaða rotvarnarefni má nota í hvaða matvæli og í hvaða magni. Listar yfir það eru birtir í viðaukum við reglugerðina.

Ítarefni

Sýrustillar og Sýrur

Sýrustillar hafa áhrif á sýrustig við framleiðslu matvæla og það sama gildir að sjálfsögðu um ýmsar sýrur, en þær flokkast ýmist með rotvarnarefnum, þráavarnarefnum eða öðrum aukefnaflokkum vegna þeirra fjölþættu áhrifa sem sýrur geta haft.

Sætuefni 

E 420 - 421 og 950 - 969

Sætuefni eru af nokkrum tegundum. Þau eru ýmist efnafræðilega smíðuð eða finnast í náttúrunni. Sætuefni með númer frá E 950-962 og E 969 hafa mikinn sætustyrk og gefa enga eða mjög litla orku í matvælum.  Ein undantekning er E 953 sem ásamt E 420, E 421 og sætuefnum með númer E 964-968 mynda flokk efna sem oft er kallaður sykuralkóhólar, fjölalkóhól eða pólýólar. Þau efni hafa oftast minni sætustyrk en sykur og gefa einnig orku, og eru notuð í stað sykurs í sykurlaust tyggigúmmí, sælgætistöflur og aðrar vörur til að draga úr hættu á tannskemmdum. Sum þessara efna eru líka notuð í öðrum tilgangi en að vera sætuefni.

E númer Efni
E 420 Sorbítól 
E 421 Mannítól 
E 950 Asesúlfam-K
E 951 Aspartam
E 952 Sýklamat
E 953 Ísómalt
E 954 Sakkarín
E 955 Súkralósi
E 957 Támatín
E 959 Neóhesperidín DC
E 960 Stevíólglýkósíð
E 961 Neótam
E 962 Aspartam- og asesúlfamsalt
E 964 Pólýglýsítólsíróp
E 965 Maltítól
E 966 Laktitól
E 967 Xýlitól
E 968 Erýtrítól
E 969 Advantam

 

Reglugerð EB nr. 1333/2008 (innleidd með 978/2011) segir til um hvaða sætuefnimá nota í hvaða matvæli og í hvaða magni. Listar yfir það eru birtir í viðaukum við reglugerðina. 
Ítarefni.

Ýruefni

Ýruefni (emulsifier) eru notuð þegar blanda þarf saman vatni og fitu eins og við framleiðslu á majonesi og þykkingarefni (thickener) eru efni sem binda vökva og þykkja þannig vörur eins og sultur, hlaup og marmelaði.

Þráarvarnarefni 

Þráavarnarefni (antioxidant) draga úr hættu á að fita og olíur þráni fyrir áhrif súrefnis. Efnin geta einnig hindrað litarbreytingar í afhýddum eða skornum ávöxtum og grænmeti. Þannig má koma í veg fyrir brúnan lit í hrásalati eða afhýddu epli með því að setja sítrónusýru (E 330) í vöruna. Það sama á við um litabreytingar í  ýmsum drykkjarvörum. Í þennan flokk falla ýmis efni meðal annara askorbinsýra  eða c-vítamín (E-300) og E-vítamín tocoferól (E-306-309). Af þráavarnarefnum sem geta valdið óþoli ber helst að nefna BHA og BHT sem hafa númerin E 320 og E 321. Þá má geta þess að ýmsar sýrur og sýrustillar hafa númer á bilinu E 300-399.

Uppfært 11.03.2020
Getum við bætt efni síðunnar?